-Γιατί παιδί μου άργησες πάλι;
-Μα δεν άργησα. Δυο λεπτά έκανα μόνο…
Και γιατί όλοι οι άλλοι ήμαστε αναγκασμένοι να σε περιμένουμε δύο και ένα (για να το κουβεντιάσουμε και να ησυχάσουμε) τρία λέπτα; Γιατί τρία λεπτά (που χάνει κάθε μαθητής) επί είκοσι μαθητές μας κάνει μια ώρα χαμένη! Γιατί και το ένα λεπτό δείχνει έλλειψη σεβασμού και παιδειάς. Όλοι μπορούμε να ξεκινούμε ένα λεπτό νωρίτερα για να είμαστε εγκαίρως. Το χειρότερο όμως είναι οι δικαιολογίες των εκπαιδευτικών! – Μέχρι να μπουν τα παιδιά… – Α! Μπήκαμε κιόλας! – Μέσα θα κάνουμε προσευχή… Με τέτοια λαμπρά παραδείγματα να έχουν μπροστά τους τα παιδιά μετά θέλουμε να είναι και ήσυχα. Βλέποντας τα παιδιά την πειθαρχία των μεγάλων στην τήρηση του ωραρίου, πειθαρχούν και τα ίδια σε όσα τους ζητάν οι δάσκαλοι. Έρχεται μετά και ο γονιός (που επιτρέπει στο παιδί του να αργοπορήσει) και ζητάει τα ρέστα από το δάσκαλο που δεν μπορεί να επιβληθεί στο μικρό και αθώο παιδί του. Τί σχέση έχει η Τρόικα και η κυβέρνηση με τα χρήματα που σου δίνει για τη δουλειά που κάνεις με το αν θα μάθεις στους μαθητές σου τη συνέπεια και τον σεβασμό; Μπες στην ώρα σου στην τάξη και ξεκήνα το μάθημα μετά από μισή ώρα. Οι μαθητές όμως θα έχουν πάρει το μήνυμα ότι πρέπει να είμαι στην θέση μου ΤΩΩΡΑ, όχι σε δυο λεπτά. Το παράδειγμά σου έχουν ανάγκη τα παιδιά δάσκαλε, όχι τα λόγια σου.