Με όποιον μιλάω για τα χάλια της εκπαίδευσης, του κράτους και γενικότερα, μου δίνει την εντύπωση ότι κάνει πολύ καλά την δουλειά του και ότι για την ανύποτα κακή θέση της σύγχρονης Ελλάδας φταίνε όλοι πλην εμάς τους δύο. Ε, δεν μπορεί (σκέφτομαι) κάτι δεν πάει καλά… Όλοι δουλεύουμε τέλεια και πάμε χάλια;;; Μια μέρα (με ή χωρίς δικαιολογία, δεν παίζει ρόλο) πήγα στο σχολείο χώρις σχέδιο μαθήματος. Τα παιδιά θα έμπαιναν στο ίντερνετ σκέφτηκα, θα τους κάνω και τίποτα άλλο, θα περάσει η ώρα. Όμως η ώρα δεν περνούσε και τα παιδιά κατάλαβαν ότι δεν είχα όρεξη για μάθημα. Ίσως τελικά να φταίνε αυτές οι μικρές (ή πιο σωστά λίγες) στιγμές αδυναμίας που έχει ο καθένας μας και όλοι βρίζουν όλους τους άλλους. Γίνομαι λοιπόν δυνατός για να αναγκάσω τους άλλους να δυναμώσουν μέσα από την κριτική (που δικαιούμαι πια) ή η μικρή μου αδυναμία πολλαπλασιάζεται;