Πόσες γιορτές δεν έζησα κι εγώ σαν μαθητής. Και πόσες ζω σαν εκπαιδευτικός πια. Σήμερα τα παιδιά ήταν πολύ πιο ήσυχα από όσο θα περίμενε κανείς. Γιατί; Ήταν τόσο καλή η γιορτή; Ήταν τόσο αυστηροί οι εκπαιδευτικοί; Μήπως έλλειπαν τα «αλάνια»; Όχι. Τίποτα απ” όλα αυτά. Είναι λογικό μετά από τρία χρόνια στο Γυμνάσιο και πόσα άλλα στο Δημοτικό, κάνοντας την ίδια γιορτή, τα παιδιά να χάνουν το ενδιαφέρον τους σε το πολύ δέκα λέπτα, όταν πλέον είναι σίγουρα ότι θα ακούσουν πάλι τα ίδια. Έτσι, βγάλανε τα κινητά και για μια ωρίτσα ψυχαγωγηθήκαν με τον καλύτερο τρόπο. Οι καθηγητές μετά το μισάωρο σηκώθηκαν από τις καρέκλες τους να ξεπιαστούν και να κάνουν μια βόλτα τάχα να πουν στα παιδιά να κάνουν ησυχία. Η μουσική στο διαπασόν σκέπαζε τις νεανικές φωνές της χορωδία και στο τέλος τα εύσημα από εμάς σε εμάς. Τα παιδιά πήγαν για καφέ και οι καθηγητές παρέμειναν στο σχολείο για καφέ. Θέμα συζήτησης όλων… η επόμενη αργία. Καλές και χρήσιμες οι γιορτές και οι αργίες, μήπως όμως πρέπει να βρούμε ένα άλλο τρόπο να μεταδώσουμε τις έννοιες τους; Μήπως πρέπει να δείξουμε στους μαθητές πως κατέλειξαν οι χουντικοί και πως οι τότε φοιτητές;