Αρκετές χιλιάδες εκπαιδευτικοί καθημερινά δίνουν ό,τι μπορούν για το καλύτερο των παιδιών. Μερικοί προσπαθούν και πέρα από τα στενά όρια των καθηκόντων τους για το καλό του τόπου. Προσφέρουν πολλά, και στους μαθητές και στους συναδέλφους και στην κοινωνία, κι ας μην το μαθαίνουμε ποτέ. Όμως σίγουρα οι ευεργετημένοι το απολαμβάνουν. Κι εδώ κολλάν τα άρθρα 61-64. Έχει ποτέ βραβευθεί κάποιος; Αν ναι, γιατί δεν το μάθαμε; Ήταν άλλη μια συνταγματική υποχρέωση η διατύπωση των άρθρων αυτή ή ένα σημαντικό εργαλείο ενθάρρυνσης για περαιτέρω εξωκαθηκοντολογική ενασχόληση; Δεν μπορώ να πιστέψω ότι δεν υπάρχουν εκπαιδευτικοί που προσφέρουν πέραν του δέοντος. Μπορώ όμως εύκολα να πεισθώ ότι ιεραρχικά ανώτεροι είναι ανίκανοι (να κάνουν κάτι σωστό), άσχετοι (ως προς τη νομοθεσία και το τί μπορεί να προσφέρει η εφαρμογή της) και παγερά αδιάφοροι για το αξιόμαχο τουλάχιστον προσωπικό τους. Βέβαια υπάρχει και μια πιο απλή εξήγηση, καθώς μάλλον είναι σχεδόν απίθανο κάποιος από αυτούς να ήταν κάποτε ένας από τους πολλούς άξιους εκπαιδευτικούς του τόπου αυτού. Κι επειδή ο Ηράκλειτος είπε «…ουδείς ασφαλέστερος εχθρός απ” τον ευεργετηθέντα αχάριστο…» ας ευχηθώ να μην μεταλλαχθεί κανένας από τους αξιόλογους εκπαιδευτικούς σε απαθή διοικητικό.