Μεγάλα ποσά στοιχιματίζονται πλέον και στα σχολεία με τους γονείς να είναι συνήθως οι χαμένοι. Κινητά, μηχανάκια και κάθε λογής τρόπαια είναι τα κέρδη των μαθητών στον άνισο στοιχιματισμό με τους γονείς τους για τις βαθμολογίες τριμήνων και τετραμήνων. Άνισος στοιχιματισμός γιατί οι γονείς δεν γνωρίζουν τους κανόνες του σχολείου όπως οι μαθητές. Δε γνωρίζουν ότι είτε διαβάζει είτε όχι θα περάσει την τάξη. Δε γνωρίζουν ότι είναι τόσο χαμηλό το επίπεδο της τάξης οπότε και το άριστα είναι χαμηλού επιπέδου. Έρχονται κατά τη διάρκεια της χρονιάς, ρωτάνε δύο (;;;) φορές για την απόδοση-συμπεριφορά των παιδιών τους και τέλος. Εκεί ξεκινάει η παρωδία του σχολείου. Στο τέλος της χρονιάς… Τότε που οι εκπαιδευτικοί έχουν την πιο ολοκληρωμένη εικόνα των μαθητών. Τότε που υπάρχει διορθωμένη η πιο σκληρή «γραπτή» δοκιμασία. Τότε που οι εκπαιδευτικοί δεν πιέζονται από το κουδούνι για να μπουν στην αίθουσα. Τότε που λαμβάνονται κρίσιμες αποφάσεις για την επόμενη χρονιά. Τότε λοιπόν, το σχολείο παραδίδει τον έλεγχο προόδου στους… ίδιους τους μαθητές!!! Σχεδόν κανένας γονιός δε ρωτάει για την απόδοση των παιδιών παρά επαναπαύεται είτε στους καλούς βαθμούς των γραπτών είτε στην κακή βαθμολόγηση του «κακού εκπαιδευτικού».Και μέσα στον μέγιστο αυτόν παραλογισμό, δεν επιτρέπεται λέει, να πάρουν οι μαθητές και τους ελέγχους των συμμαθητών τους. Ας υποχρεωθούν από το σχολείο μα ακούσουν το ξερό «του χρόνου καλύτερα και καλό καλοκαίρι» κάποιου καθηγητή που ελπίζουν να μην ξανασυναντήσουν.