Κάποια στιγμή έρχεται ο χρόνος που γίνεσαι υπεύθυνος και έχεις τη δυνατότητα (υποτίθεται) να υλοποιήσεις τις ιδέες σου. Όσο ρωτάς όμως πώς και αν επιτρέπεται να κάνεις αυτό που σκέφτεσαι τόσο χάνεσαι στη γραφειοκρατία του δεν επιτρέπεται, του δεν ξέρω, του δεν θέλω, του θα δούμε, του μήπως να το κάνουμε αλλιώς και τελικά… τί γίνεται τελικά; ειλικρινά ακόμη δεν ξέρω. Ο ένας περιμένει να ρωτήσει τους άνω, η άλλη περιμένει νέα πρόταση για να την απορρίψει και εγώ είμαι στο όριο να πάρω πρωτοβουλία και μετά να τσακώνομαι για το αν παρανόμησα ή όχι. Μερικά πράγματα αν δεν τα ζήσεις, δεν μπορείς να τα φανταστείς. Μήπως την πρώτη χρονιά διορισμού πρέπει όλοι υποχρεωτικά να κάνουν μια χρονιά στα γραφεία, να κάνουν τα ΠΕΚ τους και κάποιες λίγες ώρες στις τάξεις;