Κάποιοι κάποτε αποφασίσανε ότι στο Δημοτικό οι μαθητές πρέπει να αξιολογούνται. Άλλοι περιγραφικά, άλλοι με Α-Β-Γ και άλλοι με 1 έως 10! Ίσως οι ηλικίες των μαθητών να είναι μικρές για να αντιδράσουν σωστά στην βαθμολογία που παίρνουν, αλλά σίγουρα αυτοί που αποφασίσανε για την αξιολόγηση κάτι παραπάνω θα ξέρουν.
Και έρχεται ο πρώτος γονιός (που νομίζει ότι πήρε 9 ενώ στην πραγματικότητα το παιδί του πήρε 9 και άξιζε για 8 ) και ενημερώνεται μετά από τρεις μήνες για πρώτη φορά.
– Ξέρεις εγώ έχω μεταπτυχιακό στους υπολογιστές και δεν τον στέλνω φροντηστήρια όπως κάνουν τα άλλα παιδιά και το εννιά μπορεί να τον κάνει να μην του αρέσουν οι υπολογιστές και δεν μπορεί ένα μικρό παιδί να αντιδράσει σωστά στο «όχι δέκα»…
Έρχεται και ο Γονιός που ενημερώνεται ότι το παιδί του πήρε 10 αλλά στην πραγματικότητα ήταν για 9:
-Μια φορά ήθελα να κάνω κάτι στον υπολογιστή μου και μου το έκανε με έναν πολύ γρήγορο τρόπο. Μου είπε ότι το έμαθε σχολείο. Τώρα τί τους μαθαίνεις; Δίνω την άδεια μου για να βάλεις φωτογραφίες στο διαδίκτυο. Α! Αυτό το πρόγραμμα το έχουμε σπίτι οπότε μπορεί να κάνει εξάσκηση…
Ο δεύτερος Γονιός, ήταν ενήμερος για το τί διδάσκεται το παιδί του στο σχολείο. Προσέγγισε τον εκπαιδευτικό ως συνεργάτη στην μόρφωση του παιδιού του. Ο πρώτος γονιός, βλέπει σαν αντίπαλο τον εκπαιδευτικό. Σαν κάποιον που «στεναχώρησε» επίτειδες το παιδί του. Αλλά δεν τον νοιάζει γιατί αυτός ξέρει και άρα ξέρει και το παιδί του.
Και το ζουμί της υπόθεσης. Ο ένας γονιός θεωρεί ότι είναι πολιτικός και ο άλλος Γονιός είναι εκπαιδευτικός. Αν σε δέκα χρόνια το ένα από τα δύο αυτά παιδιά είναι «βολεμένο» τότε η Ελλάδα θα έχει χάσει άλλα δέκα χρόνια. Κι όταν το παιδί του πάρει 10, θα ζητάει τον λόγο γιατί δεν πήρε 10 με τόνο, κι ας μην μπαίνουν τόνοι πια.