A lot of people say to me how low i get. Κι αυτό γιατί ενώ έχω ένα πτυχίο πολυτεχνείου και μερικά άλλα χαρτιά, κάνω μαθήματα … στο Δημοτικό. «Πέφτω χαμηλά» γιατί ασχολήθηκα με την έρευνα και την τεχνολογία αιχμής ενώ τώρα αχολούμαι με ένα τσούρμο παιδιών που με ζαλίζουν στις ερωτήσεις; Γιατί δεν βγάζω τα χρήματα που έβγαζα όταν έφτιαχνα λογισμικά που κινούνε τον κόσμο; Γιατί δεν παίρνω επιδόματα ευθύνης και να κάθομαι σε ακριβές καρέκλες όπως παλιά; Γιατί έχω πολύ μαλυό για να το καταναλώνω μαζί με πιτσιρίκια; Δεν θα αντιδικήσω σε πρώτη φάση με τις απόψεις αυτές. Αλλά να επισημάνω πως η εκπαίδευση εδώ και αρκετό καιρό ήταν/είναι σε χέρια ανίκανων να αλλάξουν τον τρόπο σκέψης των νεαρών Ελλήνων και η χώρα μας οδηγήθηκε στο χάος. Ο μόνος τρόπος να αλλάξει είναι η παιδεία και είναι δύσκολος. Αν όχι εγώ που έχω την πείρα, την όρεξη και την εξυπνάδα (που λέτε) τότε ποιος; Ποιός θα πει στους μαθητές για τον όμορφο κόσμο των Η/Υ και για τις αξίες στην ζωή; Ο δάσκαλος που μπαίνει δέκα λεπτά μετά τον τελευταίο μαθητή στο τμήμα; Ή αυτός που βάζει τα παιδιά να παίζουν παιχνίδια; Στη μάχη παίζεις με τους καλούς για να κερδίσεις. Κι ας είναι να σου στοιχίσει περισσότερο. Όσο για τα χρήματα, είναι αλήθεια ότι δεν υπάρχει το αντίστοιχο αντάλλαγμα αλλά… σιγά-σιγά, κουράγιο.