Στο σπίτι είμαστε άρχοντες (καθαρίζουμε, φωνάζουμε τα παιδιά να μη λερώνουν, πληρώνουμε σε μαύρη εργασία για να είναι καθαρό το σπίτι, …), στη δουλειά όμως τί συμβαίνει;
Οι περισσότεροι βρίσκονται στο χώρο εργασίας σχεδόν περισσότερο χρόνο από ότι στο σπίτι τους (αν αφαιρέσουμε τον ύπνο). Η καθαριότητα όμως του χώρου εργασίας δεν είναι στα επίπεδα που θα έπρεπε. Σε έξι διαφορετικά γραφεία έχω εγκατασταθεί στη διάρκεια της καριέρας μου. Τρία στον ιδιωτικό και τρία στο δημόσιο τομέα. Στον ιδιωτικό θα αφαιρέσω την μία εταιρία που είχε αποσπάσει και βραβείο για το περιβάλλον εργασίας και θα αναφέρω ότι στις άλλες δύο η καθαριότητα ήταν σε αξιοπρεπή επίπεδα. Στο δημόσιο τομέα όμως… (Σας το “χω πει βρε παιδιά εκατό φορές. Δεν θέλω να μου μιλάτε όταν κάνω το σταυρό μου.)
Ζωντανές κατσαρίδες να βολτάρουν πάνω σε πληκτρολόγια, καρέκλες που τις ακουμπάς και γεμίζουν τα χέρια σου σκόνη, συρτάρια που ΑΝ καταφέρεις να τα ανοίξεις βρίσκεις μπισκότα ληγμένα εδώ και τέσσερα χρόνια και για να μην περιγράψω ένα ολόκληρο επεισόδιο «How clean is your house», στα γραφεία του δημοσίου ανακάλυψα την βρομιά που πίστευα πως δεν υπάρχει.
Κι ας πούμε ότι οι προκάτοχοι ήταν αντάξιοι της μοίρας τους, οι καθαριστές τί ακριβώς κάνουν; Έτσι θα καθάριζαν και τα σπίτια τους; Μία φορά το χρόνο δεν θα μετατόπιζαν το γραφείο να σκουπίσουν εκεί που δε φθάνουν όλη τη χρονιά; Ας ελπίσουμε ότι δεν παρεξηγούνται όταν τους το λέμε.